Minimum wage is only 13 to 27% of NEDA’s cost of decent living

Under fire for its Php10,000-gaffe, the National Economic and Development Authority (NEDA) is now saying, through Secretary Ernesto Pernia, that the cost of decent living for an ordinary family is Php42,000.

IMG_89E6320565AD-1

This admission by the country’s chief economist on the amount required by a Filipino household to afford a decent living has underlined the need and urgency of a substantial wage hike, including the proposed Php750-national minimum wage, which ironically Pernia and other economic managers of the Duterte administration are opposing.

Using data from the National Wages and Productivity Commission (NWPC), it appears that current wages in the country could only meet as low as 13% to just 27% of NEDA’s estimated cost of decent living.

In the National Capital Region (NCR), for instance, the daily minimum wage is just Php475 (for retail/service establishments with 15 or less workers) to Php512 (all other non-agriculture industries). These translate to a monthly income of about Php10,331.25 to Php11,136.00.

(Note: These estimates are based on the assumption that there are 261 work days a year or about 21.75 days a month. It excludes Saturdays and Sundays plus an extra day to account for a leap year. See here.)

This means that the minimum wage in NCR is equivalent to only 25% to 27% of NEDA’s estimated cost of decent living. Put another way, an ordinary household in NCR needs four minimum wage earners to afford a decent living.

The situation is much worse in regions outside NCR where the minimum wage is way lower. In the Autonomous Region in Muslim Mindanao (ARMM), for example, the minimum wage is a paltry Php270 (agriculture) to Php280 (non-agriculture) per day. Per month, the minimum wage in the region is about Php5,872.50 to Php6,090.00, which meets a meager 14% to 15% of the cost of decent living.

And worse, amid ever increasing prices and rising inflation and additional tax burden such as those under the TRAIN (Tax Reform for Acceleration and Inclusion) Law, the already meager wages of Filipino workers are further being eroded.

Meanwhile, the proposed Php750-national minimum wage is even less than 40% of NEDA’s cost of decent living. The workers are asking much less of what their families need to live decently and they are still being deprived.

Advertisements

Oil firms, government earn almost PHP10 M daily extra income from unjustified price hikes

These guesstimates merely scratch the surface by comparing local and international price changes. In reality, with or without price adjustments, big oil companies that run and control the global oil industry retail petroleum at prices many times their actual production costs.

(Photo from Inquirer.net)

Taking advantage of deregulation, it appears that oil companies continue their abusive practice of implementing oil price hikes that are bigger than what the world market supposedly warrants. This allows them to pocket extra profits on top of their regular net income, as the government also reaps windfall tax revenues at the expense of consumers.

Looking at local oil price movement from the start of the year up to the third week of March, the price adjustments in diesel may have been overpriced by 24 centavos per liter and gasoline by 15 centavos per liter. This resulted in about PHP9.67 million additional collections every day from diesel and gasoline products for the oil companies. Of this amount, PHP1.16 million daily go to the Duterte government’s value-added tax (VAT) collections. (Note that the administration has also been collecting additional excise taxes from oil products this year under the Tax Reform for Acceleration and Inclusion or TRAIN law.)

The Department of Energy (DOE) and the oil companies explain that domestic price adjustments merely reflect the movement in global oil prices plus the fluctuations in the foreign exchange (forex). For the Philippines, the international benchmark for refined petroleum products is the Mean of Platts Singapore (MOPS). Since the country’s oil industry was deregulated more than two decades ago, these adjustments have been automatic.

But based on the weekly MOPS adjustments and forex fluctuations as posted in the DOE website, the price adjustment in diesel for the year should have only been around PHP1.31 per liter (as of March 20) while the actual net price hike reached PHP1.55 during the period. The same thing is true for gasoline which posted a net increase of PHP1.05 per liter when the adjustment should have only been about 90 centavos per liter.

The process of estimating the price adjustment is pretty straightforward. Oil companies claim that price adjustments for the present week is determined by MOPS price adjustments (expressed in US dollars per barrel) and the average forex in the past week. For instance, if last week the MOPS diesel increased by US$2 per barrel with the forex pegged at PHP50 per dollar, how much should the price hike be in local diesel prices for the current week?

Step 1 is to convert the MOPS price adjustment into PHP per barrel. So, US$2 x PHP50 = PHP100 per barrel.

Step 2 is to convert the MOPS price adjustment into PHP per liter. One barrel has 158.99 liters. So, PHP100 / 158.99 = PHP0.63 per liter.

Step 3 is to include the 12% VAT to get the final estimated adjustment. So, PHP0.63 x 1.12 = PHP0.70 per liter.

Thus, a US$2-per barrel increase in MOPS diesel at PHP50 forex rate in the previous week translates to a 70-centavo price hike in the domestic price of diesel in the current week. Anything above 70 centavos is “overpricing”.

It is important to stress that the “overpricing” based on the MOPS and forex movements does not in any way represent the true extent of how much prices are artificially bloated due to the monopoly control of big oil companies in the global and local markets. It just illustrates how deregulation can be easily abused by the oil firms operating in the country through implementing adjustments that are beyond the supposedly “justified” amounts by so-called international benchmarks such as the MOPS.

With the Philippines being one of the world’s most oil intensive economies, even the several centavos that oil companies overcharge through questionable price adjustments already translate to massive extra profits for the oil industry.

Using domestic consumption data as of the first half of 2017 from the DOE, oil firms are earning (excluding the VAT, which goes to the government) an estimated PHP6.25 million daily in extra profits from diesel and PHP2.26 million daily from gasoline. These are derived at by multiplying the 24-centavo estimated overpricing in diesel by the diesel consumption of about 29.34 million liters daily; and the 15-centavo estimated overpricing in gasoline by the gasoline consumption of around 16.66 million liters daily.

Based on market share (as of first half 2017, based on DOE report), the Big Three which continues to dominate the local market after more than two decades of deregulation, cornered 56% of the estimated daily extra profits of the oil firms – Petron, PHP2.43 million daily; Shell PHP1.76 million; and Chevron PHP0.56 million.

Again, these guesstimates merely scratch the surface by comparing local and international price changes. In reality, with or without price adjustments, big oil companies that run and control the global oil industry – from the vast oil fields in the Middle East all the way to your neighborhood gas stations, and all the technology and infrastructure that keep this massive network together – retail petroleum at prices many times their actual production costs.

To illustrate, the Philippines imports 79% of its crude oil from just three countries – Saudi Arabia, 35%; UAE, 28%; and Kuwait, 16% (as of first half 2017, according to the DOE). The production costs of crude oil in these countries, based on 2015 data (as cited by CNN Money), are just US$9.90 per barrel for Saudi Arabia; US$12.30 for UAE; and US$8.50 for Kuwait.

Yet, in 2015, Philippine domestic prices were based on the posted price of around US$51.23 per barrel (2015 average posted price of Dubai crude, based on International Monetary Fund or IMF monitoring). This means that oil firms in the Philippines pegged pump prices at crude oil prices that are about four to six times the actual production costs.

Under deregulation, the government has abandoned its responsibility to determine if domestic oil prices – whether in terms of price adjustments based on global prices or more importantly, in terms of reasonable prices based on production costs – are justified or not. The public’s burden is aggravated more by price speculation in the global oil market that further artificially drives up local prices which consumers fully bear because of deregulation. #

 

Selling out PH sovereignty and patrimony for conditional Chinese money

In exchange for conditional loans that benefit Chinese banks and corporations, the Duterte administration is weakening, if not practically giving up, the country’s claim on 381,000 square kilometers of maritime space as well as vast fishery, oil and gas, and mineral resources.

(Image from CNN Philippines)

Even more alarming than the reported nearly done construction of Chinese military facilities in Philippine-claimed reefs in the South China Sea is the dismissive response of Malacañang. Presidential spokesperson Harry Roque did not just downplay the gravity and implications of what China is doing in the disputed seas. His statement indicates that the policy of the Duterte administration on the territorial conflict with China is to feign helplessness and in effect legitimize China’s violation of Philippine sovereignty and patrimony.

No one is asking the President to declare a war against China. It is also true that the Chinese construction in the reefs started long before Pres. Duterte came into power. But what government should have been doing at the minimum is constantly protest China’s continued militarization of the disputed territories. What it should have been doing is use the favorable ruling by the United Nations (UN) Arbitral Tribunal to strengthen the country’s claim and gather further international support and recognition on Philippine sovereignty over the reefs. But instead of shoring up the country’s assertion of sovereignty through sustained diplomatic actions, Duterte has substantially weakened the Philippine position by kowtowing to China.

Malacañang sells to the Filipino people China’s supposed promise not to reclaim new islands or shoals. However, with its military facilities already entrenched in the disputed areas, China may no longer need additional reclamation, at least in the short term. Or should such need arises, it can easily expand and reclaim new areas precisely because it already has fortified its position. Chinese experts have already said that land reclamation in the South China Sea will continue to expand although they claim that construction would be for civilian and not military purposes. While it is uncertain that China would even honor its promise of not expanding its reclamation, it is certain that taking back from China the territories it grabbed from the Philippines is much more difficult now with its military infrastructure in the disputed areas already in place.

In exchange for a much softer stance on the territorial dispute, Pres. Duterte has actively sought Chinese patronage for his administration’s programs, especially the ambitious “Build, Build, Build” infrastructure program. These include aid, concessional financing and investment pledges that the Department of Finance (DOF) has described as unprecedented and comprise the initial dividend from the President’s supposed foreign-policy rebalancing. So far, these commitments total an estimated US$ 7.34 billion (about Php367 billion @ US$1:Php50) in soft loans and grants, according to the DOF’s International Finance Group (IFG). The amount covers the implementation of 10 big-ticket infrastructure projects as well as the construction of two bridges in Metro Manila and two drug rehabilitation facilities in Mindanao, and aid to rehabilitate Marawi City.

The National Economic and Development Authority (NEDA) has earlier identified Chinese official development assistance (ODA) to bankroll at least three flagship projects of the Duterte administration — the Philippine National Railways (PNR) Long Haul from Calamba to Bicol (Php151 billion); the Kaliwa Dam (Php10.86 billion); and Chico River Pump Irrigation (Php2.70 billion). But note that these are not gifts with no strings attached. (See Table below)

ODA flagship projects under Duterte Jun 2017

These are loans that must be repaid with interests and are also tied to the provision of contracts to Chinese firms and suppliers. Meanwhile, in exchange for these conditional loans that benefit Chinese banks, corporations (and probably even workforce), the Duterte administration is weakening, if not practically giving up, the country’s claim on 381,000 square kilometers of maritime space as well as vast fishery, oil and gas, and mineral resources.

It is not only in South China Sea that the administration is allowing China to take over the country’s patrimony. Perhaps encouraged by the “peace and stability” that Pres. Duterte’s Martial Law declaration promises and by greater economic opportunities through Charter change (Cha-cha) that lifts restrictions on foreign capital, China is among the leading foreign investors that eye thousands of hectares of land in Mindanao for plantation operations and multibillion transport infrastructure projects to facilitate its exploitation of the region’s wealth. The Duterte administration also let China conduct maritime research in Benham Rise and basically allowed it to make a map of the maritime resources in the country’s eastern seaboard.

But for the President’s spokesperson, such total sellout of Philippine sovereignty and  patrimony is not news. #

More articles on China and Pres. Duterte —

“What’s in it for China in Duterte’s ‘Build, Build, Build’?”

“Business interests with ties to Duterte to benefit from Martial Law extension”

Cha-cha ng mga trapo, dayuhan at negosyo

Importanteng maintindihan ang Cha-cha bilang isa sa mga larangan ng pagtutunggalian ng iba’t ibang interes sa ating lipunan. Pangunahin dito ang pagtutunggali ng interes ng mga naghahari at pinaghaharian.

(Larawan mula sa CNN Philippines)

Ano ang problema sa Charter change (Cha-cha) ni President Duterte?

Dalawang bagay. Una, ang proseso kung paano gusto ng kampo ng Pangulo na baguhin ang konstitusyon. Pangalawa, ang mismong mga probisyon sa Saligang Batas na gusto nilang baguhin.

Sa unang punto, hindi lamang ito ang problemadong moda ng consituent assembly (con-ass) kundi maging ang paraan kung paano ito gustong ipatupad ng rehimen.

Totoong nakakabahala ang con-ass. Alam natin kung gaano kabulok ang Kongreso. Pugad ito ng mga pinakamasahol na trapo. Ipagkakatiwala ba natin sa kanila na kalikutin ang itinuturing natin na fundamental law of the land? Noong panahon ni Pres. Arroyo, malakas ang sigaw ng bayan laban sa Cha-cha at con-ass. Hindi umubra ang pakana ng mga trapo.

Pero ang mas nakakabahala ngayon ay ito –  mas garapal at mas bulok ang liderato ng mga trapong nagpapakana sa con-ass ni Duterte. Kung hindi n’yo pa nababalitaan, ito ang huling sinabi ni House Speaker Pantaleon Alvarez tungkol sa Cha-cha:

“Of course, some provinces would not support the initiative, then they will get zero budget. If you won’t go along with the plan, it’s okay. I respect that. It’s your right, but you should also respect my right to give you zero budget.”

Noong panahon nina GMA at Speaker Jose de Venecia, may pakulo pa ang mga trapo na “great debate” sa Cha-cha. Ngayon wala nang pakulo. Deretsahan na na pera-pera ang usapan. Kaninong pera ang iniyayabang ni Alvarez? Buwis natin. Buwis na lalo nilang pinabigat sa TRAIN (Tax Reform for Acceleration and Inclusion).

Mapapaisip ka tuloy – ang pahirap na dagdag-buwis ba ay para talaga sa infrastructure development at social services, o para sa Cha-cha ng mga trapo? Lalo ka tuloy masusuklam sa TRAIN. Pinabibigat lalo ang buhay ng mahihirap, pinagagaang ang sa mayaman para sa Cha-cha ng mga trapo? (Syempre, ang mga trapo ay sila rin ang mayayaman, at ang mga pinakamayaman ay mga backer ng trapo. Sila-sila rin ‘yan.)

Isipin n’yo, pera iyon ng mamamayan. Pinipiga sa bayang 10 milyon ang pamilyang nagsasabing mahirap sila at pitong milyong pamilya ang nagsasabing nakararanas sila ng gutom. Pero kung magsalita si Alvarez, parang galing sa sarili n’yang bulsa ang ipamumudmod sa mga gobernador at mayor na sasayaw sa Cha-cha.

Ito ang mga trapo na gustong mag-con-ass para baguhin ang ating Saligang Batas. Nagkakamali kayo kung inaakala n’yong tapos na ang maliligayang araw ng bulok na sistema ng pork barrel at patronage politics. Buhay na buhay ito sa ilalim ng Duterte administration at garapal na gagamitin para sa Cha-cha.

Lumilikha ng tensyon sa iba pang paksyon ng mga trapo ang kagaspangan ng pamamaraan ng mga ka-partido ng Pangulo sa House of Representatives. Para iratsada ang Cha-cha, joint voting ang con-ass na gusto nina Alvarez. Dito, magsasama bilang iisang assembly ang House at Senate para aprubahan ang mga pagbabago sa Konstitusyon sa botong three-fourths ng pinagsamang bilang ng dalawang kapulungan. Dehado syempre ang Senate na meron lamang 23 myembro sa House na merong 292.

Kung hindi payag ang Senate, sila-sila na lang daw sa House ang magku-con-ass, sabi ni Alvarez. Hinamon n’ya ang mga may kwestyon sa ganitong proseso na dumulog sa Supreme Court (SC). Ang parehong SC na inaatake nina Alvarez ng impeachment laban sa Chief Justice nito para kontrolado rin nila at maging sunud-sunuran sa agenda ng Malacañang.

Ito ang pangalawa (at mas mahalagang) punto, ano ang laman ng Cha-cha, para saan ito at para kanino?

Nakapaloob ang mga inihahaing pagbabago sa Saligang Batas sa Resolution of Both Houses (RBH) No. 8, ng Study Group ng Partido Demokratiko Pilipino-Lakas ng Bayan (PDP-Laban) Federalism Institute (executive summary), at ng binubuong mga panukala ng House committee on constitutional amendments.

Importanteng maintindihan ang Cha-cha bilang isa sa mga larangan ng pagtutunggalian ng iba’t ibang interes sa ating lipunan. Pangunahin dito ang pagtutunggali ng interes ng mga naghahari (dayuhan, pinakamayayamang negosyante’t landlords at kinatawan nilang malalaking trapo) at pinaghaharian (ordinaryong mamamayan, manggagawa, magsasaka, urban poor at iba pang mahihirap).

Noon pa, interes na ng mga dayuhan ang mas mahigpit na kontrol sa likas-yaman at ekonomya ng Pilipinas para higit nila itong mapagsamantalahan. Nagawa nila ito sa pamamagitan ng colonialization at globalization. Pero hindi nila maitodo nang husto dahil bawal sa Konstitusyon ang ganap na dayuhang pagmamay-ari sa ilang susing sektor ng ekonomya (kahit pa na madalas naiikutan).

Kaya ang Cha-cha para payagan ang foreign ownership/control sa lupa, public utilities, mass media, at iba pa ay matagal nang agenda ng mga dayuhan, lalo na ng US at mga negosyong Amerikano. Binubuhusan nila ng milyun-milyong dolyar ang mga pag-aaral at lobbying sa Kongreso para bigyan ng justification ang lalo pang liberalization ng ekonomya sa pamamagitan ng Cha-cha.

Para sa malalaking negosyo kabilang ang mga dayuhan, taliwas sa interes nila ang constitutional safeguards sa karapatang panlipunan at pang-ekonomya ng mamamayan. Kaya isa sa mga aatakehin sa Cha-cha ang mga ito gaya halimbawa ng consitutional provisions sa living wage, seguridad sa trabaho, makataong kondisyon sa paggawa, serbisyong panlipunan at iba pa.

Binabaluktot ang papel ng estado sa pagtiyak sa mga karapatang ito – kabilang ang epektibong state regulation sa mga negosyo sa ngalan ng national o public interest – habang binibigyang-diin kung paanong higit na makikinabang ang mga negosyo.

Iisa rin ang agenda ng mga trapong nagtutulak ng Cha-cha mula pa noong panahon nina Ramos, Erap at GMA – ang manatili sa poder at pahigpitin pa ang kapit sa kapangyarihan ng mga nasa pwesto. Hindi ito nagbabago hanggang ngayon kay Duterte. Ang kaibahan, bukod sa mas agresibo at mas garapal ang mga trapo, mas tampok ang tunguhing diktadura ng Cha-cha ngayon.

Kinukonsentra ng Cha-cha nina Duterte at Alvarez ang kapangyarihan sa kamay ng iisang paksyon ng mga trapo habang pinahihina ang mga kalabang paksyon. Itinatago ito sa federalism bilang porma ng gobyerno. Pero kung susuriin, makikita ang authoritarian agenda at konsolidasyon ng poder ng nakaupong rehimen sa panahon ng mahabang transition sa federalism (na diumano ay pwedeng umabot sa 10 taon). Ito ang parehong istilong bulok ng diktadurang Marcos noon.

Kabilang sa mga panukalang inihahain ang abolisyon ng Kongreso at pagbibigay ng kapangyarihan kay Duterte na bumuo ng mga batas; pag-abolish sa opisina ng Bise Presidente, ang pagkontrol sa mga constitutional commission; at maging ang posibilidad ng pagtatalaga ng mga bagong myembro ng judiciary. Kung matutuloy ang maitim na planong ito, kumpleto at absoluto ang magiging kontrol ni Duterte sa lahat ng branches ng gobyerno.

Kung tunggalian ng mga interes ang Cha-cha, ang nagtutunggali sa pangunahin ay ang interes ng naghahari at pinaghaharian. Pero sa mga paksyon ng naghahari, mayroon ding tunggalian. At lalo itong matingkad sa diktadurang agenda ng paksyon nina Duterte. Kayan naman matigas ang pagtutol ng Senado sa gusto nina Alvarez na joint voting sa con-ass. Ito rin ang posibleng dahilan ng preference ng ilang ng malalaking negosyo sa constitutional convention (con-con), at hindi con-ass, bilang moda ng Cha-cha.

Pero iisa ang pinagkakasunduan ng buong naghaharing uri ng malalaking negosyo, dayuhan at trapo – lalong supilin ang mga karapatan ng kanilang mga pinaghaharian at lalo silang pagsamantalahan. #

Bangis ng buwis sa langis

Sabi dati, “matira matibay”. Pero sa ilalim ni Digong at ng kanyang mabangis na buwis sa langis, “matira mayaman”.

Alam ba ninyong mula nang i-deregulate ang industriya ng langis sa bansa at patawan ng mga dagdag na buwis, apat hanggang limang ulit na mas mabilis ang pagtaas ng presyo ng diesel at gasolina kumpara sa bilis ng pagtaas ng minimum wage ng mga manggagawa?

Pero para kay President Duterte at mga alipores n’yang neoliberal, hindi pa sapat ang kalbaryong ito ng mamamayan.

Dobleng-dagok pa ang hinaharap natin ngayong linggo sa taas-presyo ng mga produktong petrolyo.

Unang dagok – muling nagtaas ng presyo ang mga kumpanya ng langis dahil pa rin daw sa galaw ng presyo sa world market. Sa lumabas na report sa media, nasa 80 centavos per liter ang OPH (oil price hike) sa gasolina, 55 centavos sa diesel, at 55 centavos sa kerosene.

Deregulated ang industriya ng langis sa bansa. Awtomatiko ang pagbabago sa presyo linggo-linggo sa mga gasolinahan para raw i-reflect ang galaw ng presyo sa world market. Ito ang ikatlong sunod na linggo ng OPH sa pagsisimula ng “ma-Digong bagong” taon natin.

Pangalawang dagok – inaasahang ipatutupad na ngayong linggo ang excise tax sa langis sa ilalim ng TRAIN (Tax Reform for Acceleration and Inclusion). Sa naunang pahayag ng DOE (Department of Energy), nasa Php2.97 per liter ang OPH sa gasolina, Php2.80 sa diesel, at Php3.30 sa kerosene – kasama ang 12% VAT (value-added tax).

Ibig sabihin, aabot ang big time OPH sa Php3.77 per liter sa gasolina; Php3.35 sa diesel; at Php3.85 sa kerosene sa pinagsamang impact ng TRAIN at deregulasyon.

Kung tutuusin, doble ang kubra ng gobyerno sa langis dahil sa TRAIN. Pasok sa kwenta ng VAT sa presyo ng langis ang excise tax (at iba pang buwis) sa iniimport na petrolyo. Dahil itataas ng TRAIN ang excise tax, tataas din ang koleksyon mula sa VAT sa langis. Syempre pa, lahat ng ito ay papasanin ng publiko.

Napakabigat nito lalo na para sa mahihirap nating kababayan na direktang tatamaan ang kabuhayan. Halimbawa, sa isang iglap, ang gastos sa langis ng isang tsuper ng jeep ay lolobo nang lampas Php100 sa maghapong pasada (batay sa konsumo na 30 liters ng diesel). Ang gastos ng mangingisda sa balikang byahe sa laot ay tataas nang halos Php38 (sa konsumo na 10 liters ng gasolina).

Pambili na sana ito ng isa hanggang tatlong kilo ng bigas (Php27 per kilo na regular NFA rice o Php37 na regular commercial rice) pero kukunin pa ng gobyerno sa mga pamilyang hindi na nga halos makahinga sa pagsisikip ng sinturon.

Pero ang bad news pa, karugtong ng OPH ang pagtaas ng iba pang bayarin. Sa leeg na yata ng mahihirap gustong ilagay ng pamahalaan ang pinahigpit na sinturon. Samantala, ang mga super yaman, may discount pa para sa kanilang luho sa ilalim ng TRAIN.

Bago pa ang TRAIN ni Digong, matagal na tayong pinahihirapan ng deregulasyon at ng buwis sa langis. Nagsimula ang deregulasyon noong 1996. Kung ikukumpara ang kanilang real prices (adjusted for inflation) ngayon at noong simula ng deregulasyon, lampas-doble na ang presyo ng gasolina at diesel.

Ang estimated increase ng real price ng diesel sa pagitan ng 1996 at 2018 ay nasa 131% habang sa gasolina naman ay 118 percent. Sa parehong panahon, ang real wage ng mga minimum na sahurang manggagawa sa Metro Manila ay lumaki lamang ng 27 percent.

Pumatong sa halos lingguhang OPH sa deregulasyon ang mga pabigat na buwis gaya ng naunang excise tax na ipinataw sa mga produktong petrolyo noong 1996; ang 12% VAT (value-added tax) noong 2005; at ngayong taon, itong dagdag na excise tax dahil sa TRAIN. (Tingnan ang chart sa taas)

Sabi dati, “matira matibay”. Pero sa ilalim ni Digong at ng kanyang mabangis na buwis sa langis, “matira mayaman”. #

TRAIN: Si CEO, ang kanyang luxury car at si manang tindera

Si manang tindera at kapwa mahihirap nyang suki ang magbabayad sa matitipid ni CEO sa kanyang luxury car.

(Larawan mula sa expatch.org)

Isipin n’yo ito –

Kapag bumili, halimbawa, ang presidente o CEO ng isang malaking kumpanya ng luxury car gaya ng Toyota Alphard 3.5 V6 na ang presyo ay nasa Php3.28 million, makakatipid siya nang hanggang Php337,000.

Si manang tindera sa sari-sari store na kailangang bumyahe sa Divisoria para mamili ng mga paninda ay maaaring magbabayad ng dagdag-pasahe sa dyipni nang hanggang Php4, o hanggang Php8 kung balikan. Magiging mas mahal na rin ang bibilhin nyang mga paninda gaya ng yosi na tataas ang presyo nang Php2.50 bawat kaha at softdrinks na tataas nang Php12 kada litro. Kailangan ni manang tindera ng mas malaking puhunan, habang maaaring liliit naman ang kanyang dati nang maliit na kita.

Si manang tindera at kapwa mahihirap nyang suki ang magbabayad sa matitipid ni CEO sa kanyang luxury car.

Ito sa simpleng salita, ang ibig sabihin ng TRAIN (Tax Reform for Acceleration and Inclusion) para sa mayaman at mahirap.

Nakakalula ang laki ng sahod ng mga CEO ng mga dambuhalang korporasyon sa bansa. Ang average na sahod ng CEO ng Metro Pacific Investments Corp. (MPIC) at Meralco nina Manny V. Pangilinan ay nasa halos Php8 million kada buwan. Ang mga CEO na nasa Ayala ay sumasahod ng halos Php7 million kada buwan. Sina Ramon Ang sa San Miguel Corp. (SMC), sumasahod kada buwan nang halos Php6 million. Si manang tindera? Swerte nang kumita ang kanyang pamilya ng Php2,700 sa isang buwan (batay sa 2015 Family Income and Expenditure Survey o FIES ng gobyerno).

Directors-Salary-v2
Mula sa Entrepreneur Philippines

Noong 2016, ang tinubo ng top 1,000 corporations sa bansa na kontrolado nina Pangilinan, Ayala, Ang at iba pang super rich kasama na ang mga dayuhan ay umabot sa Php1.24 trillion, mas malaki pa nang halos 15% sa tinubo nila noong 2015.

Yan lang ang deklarado o alam ng publiko. Magkano pa kaya ang totoo? Kaya walang epekto sa kanila ang anumang taas-presyo sa mga produkto o serbisyo. Sila nga ang may monopolyo sa mga produkto at serbisyo sa bansa at lahat ng taas-presyo ay ipinapasa sa pobreng mamimili. Laruan lang sa super rich ang mga luxury cars, tapos makakatipid pa sila nang daan-daang libo kapag bumili ng mga ito?

Sa kabilang banda, marami sa mga Pilipino ang gaya ni manang tindera na umaasa sa informal economy bilang nagtitingi ng produkto o nagbibigay ng serbisyo gaya ng mga drayber ng traysikel at dyipni, o mga tindera sa karinderya. Wala silang buwanang sahod. At marami sa kanilang kostumer ay mga galing din sa informal economy. Ibig sabihin, hindi sila makikinabang sa mas mataas daw na take home pay dahil sa mas mababang income tax. Pero tiyak na tataas ang kanilang gastos.

Si manong tsuper ng dyipni ay magbabayad ng dagdag na Php2.80 kada litro ngayong taon sa diesel habang si manong traysikel drayber ay may taas-gastos sa gasolina nang Php2.97 kada litro. Si manang may-karinderya ay tataas ang gastos sa LPG nang Php12 kada tangke (11-kg). Batay ito sa pahayag ng DOE.

Paano ang mga magsasaka at mangingisda – na pinakamataas ang poverty incidence sa lahat ng sektor (kapwa nasa 34% sa pinakahuling official data) – na umaasa sa kerosene, na tataas nang Php3.30 kada litro dahil sa TRAIN (pinakamalaki sa lahat ng produktong petrolyo) bilang pang-ilaw, pangluto at sa paghahanapbuhay?

Ngayong taon pa lang yan. Sa susunod na 3 taon, lalo pang tataas ang presyo ng langis dahil sa TRAIN, bukod pa sa halos linggo-linggong oil price hike dahil sa deregulasyon. Binibilang pa lang natin ang direktang impact. Ang pagtaas sa presyo ng langis (at kuryente bunga pa rin ng TRAIN) ay may domino effect sa presyo ng iba pang produkto’t serbisyo.

Lampas 15 million ng mga may-trabaho sa bansa ang walang regular na buwanang sahod o hindi nga sumasahod kahit nagtatrabaho, katumbas halos ng 37% ng kabuuang bilang ng employed noong 2017, kabilang ang gaya nina manang tindera at manong drayber. Paano pa kaya ang mga walang trabaho na nasa 2.4 million batay sa pinababang unemployment rate ng gobyerno?

Pero maraming ordinaryong manggagawa o empleyadong may regular na sahod ay hindi rin naman makikinabang sa TRAIN. Walang madadagdag sa sahod ng mga dati nang sumasahod ng minimum wage o mas mababa pa na bumubuo sa halos kalahati (46%) ng lahat ng manggagawa sa Pilipinas. Pero papasanin nila ang pagtaas ng mga presyo’t bayarin dahil sa TRAIN.

Kakarampot na nga ang minimum wage sa bansa. Bago pa ang impact ng TRAIN, ang minimum wage ay wala na sa kalahati ng tinatayang cost of living (hal. sa NCR, nasa Php1,130 ang cost of living kada pamilya kada araw kumpara sa arawang minimum wage na Php512). Paano kung maging mas mahal pa ang mga bilihin at serbisyo dahil sa dagdag-buwis?

Babawiin din ng taas-presyo dahil sa dagdag-buwis ang sinasabing pagbaba ng personal income tax. Kahit ang mga mataas-taas ang sahod at may pambayad pa, halimbawa, sa Uber o Grab ay hindi ligtas. Nagsabi na ang Grab ng taas-singil sa pasahe nang aabot sa Php13 dahil sa TRAIN. Mas mataas na ang gastos sa gasolina ng mga de-kotseng middle class. Hindi pa pinag-uusapan na inaalis ng TRAIN ang dating tax exemption na hanggang Php100,000 para sa 4 na dependents (hal. anak) ng isang taxpayer (o Php25,000 kada dependent) bukod pa sa personal exemption na Php50,000.

Isang paraan ang progresibong pagbubuwis para tiyakin ang makatarungang pamamahagi ng yaman ng isang lipunan. Pero kung ang mahihirap ang papasan ng buwis para sa maluhong pamumuhay ng mayayaman, hindi lang iyan regressive, pang-aapi na iyan. #

Ma-Digong Bagong Taon!

Marami nang bagyo ang dumating sa ating bayan. Pero paulit-ulit tayong bumangon at nagtagumpay sa lahat ng unos. Habang ang mga Pangulo at kanilang bagyong dala ay lumipas at nagdaan.

(Kuha ng Inquirer.net)

Sa ulat ng PAGASA, ang bagyong si Agaton ang sumalubong sa atin sa bagong taon. Paalala ito sa maraming bagyo na aasahan natin sa 2018. Pero hindi lang iyong mga binabantayan ng PAGASA.

Mas matindi ang pinsalang dadalhin ng mga bagyo ni Pang. Duterte. Una na rito ang bagyo ng taas-presyo, bayarin at buwis.

Hindi pa nga nakakabwelo ang 2018, malaking oil price hike na agad ang bumati sa mga motorista. Dahil ito sa umiiral na deregulasyon at hindi pa kasama ang epekto ng Tax Reform for Acceleration and Inclusion (TRAIN) ni Duterte. May panimulang one-time, big-time na Php2.50 per liter dagdag-presyo sa diesel ngayong taon dahil sa TRAIN; Php2.65 naman sa gasolina. Kasunod na nito ang taas-pasahe sa mga pampublikong sasakyan. Nakaamba ang mga petisyon na itaas ang pasahe hanggang Php4.

Sa mga darating na buwan, asahan din ang malakihang pagtaas ng singil sa tubig. Nagsisimula na ang tinatawag na rate rebasing ng Manila Water at Maynilad. Bahagi ito ng pribatisasyon ng Metropolitan Waterworks and Sewerage System (MWSS). Humihirit ang Manila Water ng Php8.30 per cubic meter na dagdag-singil habang Php9.69 naman ang Maynilad. Bukod pa ito sa mga regular na pagtataas ng singil sa tubig gaya ng ipatutupad na nila ngayong Enero dahil sa taunang implasyon.

Isa pang mapaminsalang bagyo na dala ni Pang. Duterte simula sa 2018 ang demolisyon at dislokasyon. “Modernisasyon” ang tawag dito ng Malacañang. Sa sektor na lamang ng transport, halimbawa, sa “modernisasyon” ng Philippine National Railways (PNR), nasa 100,000 pamilya ang mapapalayas sa kanilang mga komunidad. Daan-daan libong tsuper naman ang mawawalan ng hanapbuhay sa phaseout ng may 200,000 jeepney. Sa likod nito ang tubo ng mga negosyo at bangko, kabilang ang mga dayuhan.

Samantala, matagal nang sinimulan ni Pang. Duterte ang bagyo ng paglabag sa karapatang pantao, panunupil, Martial Law at pagtatayo ng diktadura. Pero ang nakababahala, lalo pang nagtitipon ng lakas ang bagyong ito. Ngayong taon, inaasahan ang tuluyang paggulong ng pagpapatalsik kay Chief Justice Ma. Lourdes Sereno kasabay ang Charter change (Cha-cha). Kapwa ito nangangahulugan ng mas mahigpit na kontrol sa estado poder at pagpapanatili sa kapangyarihan ng kampo nina Pang. Duterte. Nangangahulugan ito ng mas malulupit na paglabag sa mga karapatan ng mamamayan.

Pinakamalaking pananggalang sa atake ng mga bagyong ito ni Pang. Duterte ang organisado at determinadong pagkilos ng mga aktibista, progresibo at rebolusyunaryong mga grupo. Kaya sila rin ay mas marahas na hahagupitin ng bagyo ng crackdown at all-out war ng Pangulo.

Marami nang bagyo ang dumating sa ating bayan. Pero paulit-ulit tayong bumangon at nagtagumpay sa lahat ng unos. Habang ang mga Pangulo at kanilang bagyong dala ay lumipas at nagdaan. #